Roger Penrose cuestiona a teoría de que os neutrinos viaxan máis rápido cós fotones

Roger Penrose, prestixioso científico, físico e matemático británico gañador do premio Fonseca pola USC, non está dacordo cos últimos resultados estimados polo CERN (Centro Europeo de Investigación Nuclear) acerca de que os neutrinos poden ser máis rápidos ca propia luz. É un experimento que ameaza con derrumbar o principio básico da teoría da relatividade, e polo tanto da nosa comprensión actual do universo, dado que unhas pequenas partículas chamadas neutrinos parecen ter viaxado máis rápido ca luz entre Suiza e Italia.

Nunha conferencia mostrou serias dúbidas baseándose nas marcadas teorías existentes da física fundamental que tacharían o experimento de resultado imposible. O científico di estar "moi sorprendido" e describe os datos atopados e difundidos como "improbables" Apoiado nun incidente cunha supernova en 1987, no que os neutrinos chegaron un ínfimo periodo de tempo antes (algo totalmente de esperar nas circunstancias )  cá luz, observou que o tempo que o tempo que chegaron por diante era o que se esperaba en base á teoría actual. Por esta razón, puxo en dúbida a hipótese recente.

Albert Einstein

Penrose dixo non ter estudiado os detalles dese experimento, pero considera que «parece que hai varios problemas para que sexa correcto». «Sospeito que non se tiveron completamente en conta todos os efectos da relatividade, e non digo só da relatividad especial, senón á teoría da relatividade en xeral». Argumentou acerca da rigurosidade sobre a velocidade e sobre a influencia da gravitación, e destacou que hai varios experimentos que confirman que son teorías verdadeiras.

Roger Penrose

Acerca de si se poría da banda de Stephen Hawking, quen apostou na USC cen dólares a que o gran colisionador de hadrones (LHC) del CERN non permitirá confirmar a teoría de Peter Higgs( teoría que se verá confirmada se se encontra a buscada “partícula de Dios” ou “bosón de Higgs” que completaría o modelo estándar como partícula base de toda a materia), Penrose só optou por decir: «Eu non son tan valente».

Páxinas relacionadas:

http://www.publico.es/ciencias/408428/roger-penrose-es-muy-dificil-que-los-neutrinos-viajen-mas-rapido-que-la-luz

http://www.mokanews.es/n/97C64840-89A5-4188-A503-7C2562E7C366/EDF2B5B7-FCB5-4378-BAC3-AE40A2D8A62E/el-fisico-britanico-roger-penrose-duda-sobre-el-experimento-de-los

http://www.elmundo.es/elmundo/2011/11/23/galicia/1322062564.html

A química do amor

Por que nos namoramos dun determinado xeito e non de outro?

Innumerables investigacións psicolóxicas demostran o decisivo dos recordos infantís (conscientes e inconscientes), a chamada teoría da correspondencia pode resumirse nunha soa frase: "cada cual busa á parella que cree mellor" Xa que, parece ser, que antes de que unha persoa se fixe noutra xa construiu un mapa mental (realizado entre os 5 e os 8 anos), un molde completo de circuitos cerebrales que determinan o que fará que nos namoremos dunha persoa e non de outra, resultado de asociaciacións con membros da nosa familia nas idades xa ditas, polo tanto, antes de que o amor chame á nosa porta nos xa tiñamos elaborados os rasgos esenciais da persoa ideal a quen amar.

Como reaccionamos cando atopamos a esa persoa?

O noso organismo xera unha sinal de alarma e entra enton en ebullición mediante unha cascada de reaccións emocionais onde hay electricidade e química. A través do sistema nervioso hipotálamo envianse mensaxes ás diferentes glándulas do noso corpo ordeando as glándulas suprarenales que aumenten inmediatamente a produción de adrenalina e noradrnalina (neurotransmisores que comunican entre sí ás células nerviosas). Todo isto crea uns eecto que s fan notas ó instante; O corazón late máis á presa, a presión arterial máxima sube, libéranse graxas e azúcares para aumentar a capacidade muscular, e xéranse máis glóbulos vermellos para mellorar o transporte de osíxeno pola corrente sanguínea.

Hai dúas cousas que o home non pode ocultar: que esta borracho e que esta namorado (Antífanes -388-311 a. C.-, comediógrafo griego)

Este estado de "imbecilidad transistoria" (Ortega y Gasset) non se mantén así no tempo.

Fai canto se planteou a posibilidade de que o amor fose química?

Fai apensas trece anos cando se plantexou o estudo do amor como uin proceso bioquímico que se inicia na corteza cerebral, pasa ás neuronas e de alí ó sistema endocrino, dando lugar a respostas fisiológicas intensas:

Como?

FENILETILAMINA, o verdadeiro amor só sobrevive cando se produce este composto orgánico no cerebro familia das anfetaminas.

O inundarse ó cerebro desta substancia este responde mediante a secreción de dopamina, norepinefrina e comeza un traballo de neurotransmisores que dan lugar ós arrebatos sentimentais, en resumo, estás namorado.

Por que chocolate?

A resposta é simple, polo tanto doada; polo seu alto contido en feniltalamina.

Datos curiosos: O 50% das mulleres entrevistadas para o libro Por qué necesitan las mujeres chocolate  confesou que prefiriría o chocolate antes que o sexo.

Un bo modo de esquecer unha boa historia de amor é comerse un bo pudin de chocolate, (Charlie Brown nun dos seus libros)

E canto dura?

Esta actividade non é eterna, dura entre dous e tres anos, incluso ás veces máis, pero ó final  atracción bioquímica decae. A fase de atracción non dura por sempre, e a parella entón, atópase ante unha dicotomía; separarse ou habituarse a manifestacións máis tibias do amor (compeñerismo afecto e tolerancia).

O amor é como a salsa maionesa: Cando se corta hai que tirala e comezar outra nova, (Enrique Jardiel Poncela)

O amor é como Don Quixote, cando recobra o xuizo é para morrer (Jacinto Benavente)

Co tempo, o noso organismo vaise facendo resistente ós efectos destas substancias e toda tolería de pasión desvanécese gradualmente, a fase de pasion non dura para sempre e comeza entónunha fase dun amor máis sosefado cun sentimento de comodidade seguridade e paz, a isto pódeselle chamar unha "ducha química"; neste caso, son as endorfinas  os que confiren a sensación común de seguridade da noca etapa, a do apego, por isto se sofre tanto ó perder ó ser querido, deixamos de "adquirir a dosis diaria de narcóticos".

Pero aquí ábrese debate; Entón o amor con todalas súas fases pode ser eterno? E só cuestión de quimíca? Opinade :) 

 

 

Poden existir partículas subatómicas que viaxen a máis velocidade ca luz?